Als ochtend puur en rein ontwaakt
pleegt schoonheid grenzeloos verraad
waar vlinder in haar stralen baadt

Waar dauw koesterend en blijgezind
rag in gouddraad dwarrelmind
woont HEL van dit zonnekind

Zijn kleurenvleugels drijven lieflijk
als velours, teder zacht, licht
sensorvliezen koesterstrelend
tot geleedpotig voor diens charme zwicht
met demonisch trippelend geluid
wiens honger zinneminnend dwingt
tot voeding van dit kleurenkind
en naaktheid eindeloos besluit
vlinders pure koesterhuid
genadeloos in armen sluit
wijl smart en leed, van zonlicht druipt.

Hij schoonheid hongerig bemind
genegenheid in warm verliest
diens leven in een hel bevriest.

Tot vlinder vast, zonder verweer
zijn laatste adem zuchtend fluit
en spinrag om zijn oren sluit.

Sabine 4ma05