Wolken klieven wervelbadend
aai hen lief met engelenhand
stilte taant, hun roes blijft hangen
zodat uw toekomst watertand laat warmte hun verdriet uitdrogen
droom verlangend in een flard
laat hun regen u bekoren
want zonder worden wij verward hun wolkenschaduw kermt verlangend
over glinsterend fijn twinkellicht
hij draagt zijn lot heel zwoel en dapper
en doet met grote lach zijn plicht met hartslag zuchtend als een kraal
laat hun gewillig vlees aanhoren
dit dauwig druppelend verhaal
dat menig zonnestraal doet gloren
Sabine Luypaert 29mei05
|
