Categorie: Natuur - Geplaatst op: dinsdag 2 augustus 2005 om 21:12 uur.
Dit gedicht is reeds 694 maal bekeken - Aantal reacties: 0 - Afdrukken

Ordinary daytime

wanneer bomen in hun bos verhullen wat nooit geleerd en graag bewaard blijft verlaat mijn hoop waardigheid tot wrange trots dansend gaapt en gaten slaat in geld zonder bezit dat hopeloos rondjes draait en starend mikt naar ineengekluwde verlangens die vijvers van vruchtbaarheid doen leeglopen zonder dat ze ooit gezien werden nacht valt als een zwarte baard wijl zijn geluk verdoezelt en onbeleefd stervenden kust die onbeweeglijk blijven staren met hun hoofd hoog in het kreupelhout ongesnoeid, zonder zich één tak te schamen wijl hun goed gevoel weer op pad wil wanneer een ochtendzon haar vondeling in schaamteloos geel hult en haar wandeling de omgeving wakker kriebelt wordt alles terug zonder schaduw als de dag lieflijk schrikt van een walnoot die zijn glimlach blozend naar de hemel staart straalt er feeërieke onschuld uit die leeuwenkooi van leven tot een volgende avond valt. Sabine Luypaert

Terug naar overzicht | Terug naar categorie Natuur