|
Categorie: Natuur - Geplaatst op: maandag 15 augustus 2005 om 18:43 uur.
Dit gedicht is reeds 1189 maal bekeken - Aantal reacties: 2
- Afdrukken
Wie ben ik voor de vorm
stap dreun dreun stap Met dreunende stappen wandel ik door wazige vlakten. Ik hoor bij de familie van het grootste en oudste landzoogdier van deze wereld. Niets of niemand maakt mij angstig en enkel een muis slaat mij uit mijn lood. Onze mannetjes leven, eens volwassen, solitair, behalve tijdens de paartijd. Anderen vertoeven graag in groep want, samen sta je sterk. Kleine kalfjes wegen 100 tot 120 kg bij de geboorte, worden gezoogd tot 4 jaar en zijn geslachtsrijp op hun 15de. Wij wandelen in groep allemaal fervent mee op het ritme van de slurfpas. Geen leeuw of luipaard durft ons een strobreed in de weg leggen. Aan het hoofd van onze reuzenfamilie staan, wil zeggen dat je al veel watertjes doorzwommen en jezelf meer dan eens bewezen hebt. Het is en blijft een hele eer. Elk lid kijkt met respect naar je op en zal je volg zaam zijn. Ooit wil ik dat worden. Wij worden net zo oud als mensen zo niet ouder en buiten hen heb ben wij geen enkele natuurlijke vijand.
Met onze slurf nemen wij alles op als een kind met grijp grage handjes. Er is bijna geen last die wij niet kunnen vertrekken en indien wel, helpen wij elkaar graag een slurf. Met een gemiddeld gewicht van 5,4 ton gewicht voor een mannetje van mijn soort is het misschien beter toch maar geen ruzie met ons te zoeken. Wij kunnen namelijk veel gewicht in de schaal leggen. Als we dan uitein delijk uitgeleefd zijn, slepen wij ons naar een familiekerkhof waar we ons tussen onze voorouders zullen neervlijen en in een eindeloze slaap vallen. Familieleden zullen ons betreuren maar ons nageslacht zal verzekerd zijn en in onze voet sporen treden tot hun leven ook een dodelijke wending zal nemen onder tussen draait de aarde haar rondjes en tijd tikt kostbare seconden tot ze tikkend zal veel generaties hun genen zal gezaaid hebben
|
Terug naar overzicht | Terug naar categorie Natuur
|