Uitvaart Herman op woensdag 13 jan 2010: details hier

Werkelijk voelt weer zo hard en de stilte kan geen zwijgzaamheid meer verhullen nu we vandaag afscheid moeten nemen van Herman J. Claeys. Onder dichters ondermeer gekend als medestichter van ‘Pipelines vzw’ en als bezielende kracht achter ‘De Muzeval’, die onderandere aan de kribbe van ‘de dolle mol’ stond. Herman overleed thuis in goed gezelschap aan een hartstilstand ten gevolge een terminale ziekte. 



De wereld lijkt beneveld en wij resten enkel in herinneringen. Tegen de dood is geen monsterlijk verweer en die onrust maakt ons gek, want Herman was een bezield man die meer dan een literaire erfenis nalaat. Meer Herman (bio-biblio- en meer.)  Hij was ook de persoon die mij als het ware ‘ontdekte’ en aanzette om naar buiten te komen met mijn poëzie. 

Amper drie dagen geleden was het pas zijn literaire afscheid, (klik hier voor een audioverslag ) een speciale avond ter ere van hem, georganiseerd door het Masereelfonds, zijn vrienden van ‘de dolle mol’ en de ‘Vereniging van West-Vlaamse schrijvers’. 

°°De terminaal zieke ’tedere anarchist’, dichter, establishmentvreter en jaren zestig-figuur Herman J. Claeys, uitgewuifd in zijn Dolle Mol, zie Brusselnieuws.be.  en nu moeten we van hem ook al afscheid nemen. De wereld is hard, en dat zint ons niet.

Ook al was Herman dan gekend om zijn light-versen, grafschriften, zijn dialectwoordenboek, kolderverzen, sociaal-politiek getinte gedichten (cyclus ‘Welvaartskloven’ enkele fragmenten) en puntdichten, toch is zijn laatste gedicht erg confronterend: lees even mee: 

Hermans laatste gedicht: De incorrectste vorm van humor:

Gezwel

De minst correcte vorm van humor
is spotten met je hersentumor
vooral als die kwaadaardig is
en bovendien strijdvaardig is
en onverwoestbaar <terminaal>
in radiotherapeutentaal.

Waarom men mij dan blijft bestralen?
en ook nog chemisch wil verschralen?
Omdat verplegers willen scoren
en hun patiënten ringeloren
en als ik door zo’n tunnel glij
graag grapjes maken over mij
waarmee ik dan niet lachen kan
want ik lig roerloos aan de scan.

Mijn uitvaart heb ik al geregeld
En zelfs mijn grafschrift is bezegeld:

HIER LIGT DE DICHTER
H.J.C.
IN GOED GEZWELSCHAP
RIP 


Jeroen Kuypers noemt hem een ‘Een revolutionair in smoking’  en een levensgenieter met een indrukwekkend taalgebruik. 
Ik noem hem een vriend, die mij de mogelijkheid creëerde te leren durven, een vriend die zijn overtuiging volgde als rode draad. Samen waren we op verschillende literaire initiatieven. Zo komt spontaan het beeld op van de gezellige muzeval-avonden, de dagen in Brugge, de Lappersfort Poets Society  en het Lappersfortbos, waar hij op een zomerdag als fervent vredesactivist met zijn fiets op de trein naartoe kwam omdat hij nu eenmaal gedreven in zijn overtuiging, ten allen tijde aanwezig wilde zijn, maatschappelijk geëngageerd met zijn motto ‘gewapendertaal’ als hij was.      De Circa-avonden,… Zelfs toen zijn gezondheid dat eigenlijk amper toeliet, en natuurlijk onze voor-en na babbels op Poëtische avonden met voor hem bier en voor mij wijn. 

Zoemend respect en muzebevallige momenten schrijden voorbij in mijn geest die op hol lijkt te slaan. Waar kunst, woord en engagement elkaar raken, was Herman van de partij.
Helaas is sinds vandaag de wereld weer een vrijdenker, een schrijver, een activist, een levensgenieter, een taalminnaar, een warmhartig mens en een bezieler van het woord verloren met zijn heengaan. Al wat ons rest is een teder terugblikken en herinneringen als getuige.

Ons diepste medeleven gaat uit naar al zijn familieleden, vrienden, dichterspoëten, collega’s,… Mogen zij troost vinden in deze moeilijke tijden.

Het ga je goed lieverd,

Sabine