zachter dan de lichtste schreeuw 
piekeren, terwijl de dag 
blind, eenzaam en broos verblauwt 

met het hart omsloten door een warme hand 
behept met jeugd en een lauwe adem 
denderen, op een neerwaartse spiraal
in botsing met persoonlijke betrokkenheid 

jezelf paaien met verboden gedachten 
verward en verbaasd over de gemakkelijkheid
van het niet kunnen vergeten 

flexibel als een loden zucht, worstelen
met een chemisch onevenwicht, 
overmand door een immense droefenis 
zonder enige schaamte of schuld 

tegenstrijdig vechten tegen drang en verlangen
waarbij elke poging ertegenin te gaan 
koortsachtig tegengewerkt wordt 

huilen met de geest muurvast en toch
jezelf met groeiend ongeduld troosten
op de deining van een schreeuw 

verwarring die huist in de kunst
over huiveringen heen te kijken
en dan… wegglijden in berusting.


Sabine Luypaert