wis geen verleden uit je ogen
al denk je met je hoofd soms krasse zinnen
ik zie hoe jij daar lijdzaam ligt
als een vreemde in je eigen gevoel
als een bezoeker in je eigen omgeving

ik weet dat je droomt over jouw bestemming
en dat plicht dendert in die bast van je ziel
dat je zweet holt op windgerichte krachten
naar elke uithoek van je lichaam
begerig gericht op de schim van de rede

voel het fluweel van liefde dat een hemel optilt
waar heden en verleden in elkaar vervloeien
geloof dat je nog die dans uit de schemering maakt
dat deze wereld jouw lot niet meer ontgaat
vergeet de schapen en de wolven

zie hoe zelfs tijdens dit bitterzoet ontwaken
verbondenheid richting beweegt
kijk voorbij de kadavers rond je huid
jouw huid, om in te schuilen, van jou en nooit te krap
zodat toekomst weer gestalte krijgt.


Sabine Luypaert 20nov2009