met geluk mag men niet dralen
je bent dat aan jezelf verplicht
voor weerstand heel je hart verzwikt

voel geen haat in jouw gesternte
met je hart dat niet gewoon is van te spreken
voor zichzelf, voor alle leed lijkt te zijn geweken

en breek met wat jou al gebroken had
geniet je heil weer heel gedreven
zodat geluk tiert, hoog verheven

ontglans verdriet dat zacht aan felheid won
nu voorspoed hard wordt misbegrepen
voor jij jezelf weer zal vergeten

begin je leven opnieuw met dialoog
hervindt je kracht om te bewaren
laat goed gevoel niet meer verzwaren

koester je vuur in ’t nieuwe gloren
voor al die pijn jouw ziel bespat
geniet d’ herinnering van wat je had

zucht tot zinnen tot het je benauwt
droom over oorden die genomen
de liefde in je hart niet schromen

ga staag op zoek naar nieuwe weiden
waar jouw kracht in ’t licht zal glanzen
gun jezelf weer nieuwe kansen

doe enkel wat jij waardig acht
dan zal je stijgen in hemelkringen
hoor dan jouw ziel gestadig zingen

’t is enkel waarheid die jou ruimte biedt
durf voor jezelf gerust bewegen
geef je gevoelens maar die zegen

stop nu ‘t verleden te beturen
laat jouw wensen triomferen
alleen zo kan jij jouw leven eren

want met geluk mag je niet dralen
jij bent dat aan jezelf verplicht
voor tijd je hele toekomst ontwricht


Sabine Luypaert