Categorie: Verdriet - Geplaatst op: zondag 31 januari 2010 om 20:22 uur.
Dit gedicht is reeds 295 maal bekeken - Aantal reacties: 0 - Afdrukken

In memoriam Roger Vermeiren 24dec1929-29jan2010

Jouw heengaan deed de dag verblauwen Lieve Roger, Jij die een strijd streed die geen uitweg bood elke dag weer plukte en die genoot jij hebt je pijn nooit uitgesproken en hebt daarvan nooit afgeweken toch werd je leven onderbroken de machteloosheid is gebleken jouw warme kracht zal hard ontbreken je vriendschap zal nooit uit onze harten gaan al is jouw ziel nu Gods genode jij zal nooit ophouden met bestaan al rusten dagen in een mistgordijn wij denken jou in hemelschijn en aan ‘t geluk dat men maar zelden ziet jij met jouw Clara aan je rechterhand jullie leefden zo graag, op elk gebied nu ben jij aan ons zicht onttrokken alles rest blauw en overtrokken we plengen tranen die overwegen en worden met verdriet vervuld we kunnen amper nog ietwat bewegen God zal jouw pijnen nu bevrijden  wij zien jou fonkelen in ‘t grootste licht en in de liefde waaraan jij je leven wijdde we blijven houden van jouw bemind gezicht moge jouw gemis op Clara’s gelaat snel rust vinden in de kwelling die ze nu ondergaat door jullie liefde die zelfs in dit tumult haar hart onomwonden en diepwarm vervult Het ga je goed lieverd, Sabine Luypaert

Terug naar overzicht | Terug naar categorie Verdriet