Vijverstaren op een grens van twee werelden
in de aarzelende schaduw van dromen
met een aanzwellende blindheid voor de toekomst
een zucht lezen in helmgras
moeiteloos staren naar het grote niets
… in de verte zindert een echo
zo doolt ze, nippend van nog een dagje wereld
maar wat ze echt voelt is pijn
eb wil ze zijn,… en vergeten…
Sabine Luypaert |
