net zoals een mens gerust met zichzelf kan versmelten

Schenk mij een aalmoes van je glimlach
tegen de verstarring
dan knoop ik eindjes zuurstof aan elkaar

leidt mij naar die stroming
waar ik mij inbeeld te deinen
gedreven door het juiste moment

geniet met zachtere streling
het stoeien der verwondering
op wat de dag draagt

want na vandaag,
droom ik de bodem
uit mijn eigen wensen weg
en breek ik met mijn gevoel
ten gunste van jouw geluk.


Sabine Luypaert