Weerspiegeld in jouw waarden
omarmd door een voile van licht
veranderde mijn levenslied
door woorden die niet tanen

al verstoorde dit verstand en rust
mijn hart vloog vrijheid tegemoet
ja, hier was geen ontkomen aan
het leek wel een bekroning

dit hart, tot poeder eer herleid
hervond het leven in majeur
en vriendschap werd heel diep belijd
want liefhebben dat is een gunst

toch ga ik graag met verse kracht
een nieuw futurum tegemoet
al wordt ons leven vast niet gul
qua verlangen naar voorspoed

mijn oude, eerdere bestaan
mijn boek, gevuld met immerwit
heeft mij voor jou misschien gemaakt
ontmantelt dagen nu tot snit

toch wil ik jou al graag beminnen
tot ook jij uit je wallen raakt
en dan, daarna verzilt genieten
tot ons eindpunt alles vaster haakt

want ik weet dat hart, gevoel ontmaskert
in langzaam licht, en ongestoord
en ‘k wacht geduldig op de klanken
waar jij met hart mijn droom verwoordt