Strelend over de warme zachtheid van je schouder
kon ik één ogenblik de hemel in kijken
met een tinteling die als poëzie blijft hangen.
in antwoord, een zucht van verstandhouding
en gewillige lippen.

we gingen op in een minieme beweging
en het roerloos in elkaar begraven.
terwijl een klokje zuiniger verder tikte
morrelden we met de liefhebbende zorg
zoals enkel geliefden zich gedragen
en dat zachte gevoel in de ziel
doorheen de zwartheid van alledag. 

Sabine Luypaert