Ballast van bergen verfrommeld kladwerk
versperren mij de weg
de dag is nog lang naar die deadline 

manlief staat er bij te glanzen,
die wil vast nog wat…
zwijmelend breng ik me terug naar de werkelijkheid

dit zwoele vermoeden streelt geen berusting ditmaal
ik ontken het credo van mijn onvolmaaktheid
en zweet verder
prevel dolend door beeldende inspiratie

wuif wat inkt uit mijn pen en slaak een zucht
tracht een mirakel te weven onder de lampenkap
maar zelfs de koffie is dood

zo dood als mijn pen
en zonder deze samenhang
pleister ik geen woorden

dus laat ik de hond uit
de geur van hongerig gevlei brengt ons terug
waar het complot over de identiteit van mijn ei
verwachtingsvol zijn oog opent 



Sabine Luypaert